Ik ben geboren op 3 maart 1965 (zeggen ze) in Nazimiye/Dersim. Ik heb de basisschool in mijn dorp Bostanli gedaan. Er zaten daar 45 kinderen op school. Daar heb ik ook Turks moeten leren. Niemand van de kinderen wist dat thorak cokelek betekende in het Turks.

Sommige kinderen hebben er een week over gedaan om dat goed uit te spreken. Daarna heb ik de middelbare school in Mazgirt en Nazimiye gedaan, Technisch Lyceum in Dersim, en vervolgens heb ik een jaar universiteit in Ankara gestudeerd. Sinds 1988 woon ik in Nederland. In Nederland heb ik een 4 jaar Hogere Beroeps Opleiding en 1 jaar Post HBO opleiding gedaan. Momenteel werk ik als docent bij het Regionale Opleidingen Centrum in Amsterdam.

Kom je er vaak? Wat is de voornaamste reden dat je hier bent? Wat vind je van CeMa?
Ik kom heel regelmatig naar CeMa. De naam CeMa hebben we samen bedacht voor onze Stichting. Het betekent ‘ons huis’. Zo probeer ik ook CeMa te beleven. Wat ik thuis doe probeer ik daar ook te doen. Ten eerste is het een plek om mijn vrienden te ontmoeten. Die ontmoetingen gaan gepaard met het organiseren van allerlei activiteiten, discussies en evenementen . Ik vind dat CeMa een permanente plek moet hebben om haar activiteiten te kunnen continueren en te ontplooien. Omdat CeMa niet altijd open is lopen we elkaar vaak mis tussen de andere bezoekers.

Wat is CeMa voor je? Wat gaat er volgens jou wel goed en wat niet
De ambitie van CeMa  de talen, die in Dersim gesproken worden, en de cultuur van Dersim voort te laten bestaan en over te dragen aan de volgende generaties die over hele wereld verspreid (in diaspora) leven.
Veel mensen zijn gevlucht uit Dersim. Er wonen weinig jonge mensen in de dorpen van Dersim. In mijn dorp is de laatste 20 jaar slechts één kind geboren. Waar 20 jaar geleden een lagere school met 30 kinderen was, is er nu maar één kind.  Vroeger werd alleen maar Kirmanci en Gurmanci gesproken in Dersim. Kinderen leerden op school hun eerste woord Turks. Met andere woorden: waar geen kinderen zijn, is geen toekomt: geen toekomst voor taal, voor leven, voor cultuur.
In Dersim wonen veel oudere mensen en ze wonen ook heel vaak alleen. Vorige week heeft er een oude vrouw een week lang dood gelegen in haar huis in Dersim. Dit zijn we wel gewend in grote steden. Maar in een klein dorp van Dersim niet.
Nu worden mensen gebombardeerd met de tientallen TV programma’s die alleen in het Turks uitzenden.  Door dit mediabombardement gaan talen en culturen verloren. CeMa kan dit proces niet stopzetten maar wel vertragen.
Daarom is het belangrijk dat CeMa die rol op haar zich neemt om de Dersimcultuur en -taal over te dragen. Omdar er meer mensen uit Dersim niet meer in Dersim wonen maar in diaspora.

Wat zou je willen organiseren bij CeMa?
CeMa, moet activiteiten organiseren van de traditionele feesten die in Dersim gevierd worden, zoals Gaxan, Xizir (Xeylas), Khalik, en Germa Imamo. Ik vergelijk Khalik heel vaak met Sinterklaas, maar met zijn vrouw en zonder pieten. Dit is toch een verrijking van de Nederlandse cultuur. Daarnaast moet CeMa taallessen in Kirmanci en Gurmanci organiseren en mensen stimuleren in deze talen te schrijven.

Enig idee wie de volgende meyman moet zijn?
Ik denk dat Ekrem Hoca de volgende meyman moet zijn. Daarnaast zien we graag Kurtulus Arikan die al eerder uitgenodigd is.