Yaşar Kaya
Donderdag 23 November 2006 11:35
Mijn naam is Yasar Kaya. In 1968 ben ik geboren in de Hiniye Dizdu in Dersim. Tot mijn elfde heb ik in dit dorp gewoond. De lager, middelbaar en beroepsonderwijs heb ik in Dersim gevolgd. In 1986 heb ik op de Gazi universiteit te Ankara mijn diploma gehaald.

Na ander halfjaar docentschap in Kirklareli ben ik in  1997 naar Duitsland gemigreerd en sindsdien ben ik er werkzaam als sociaal pedagoog en ben bezig met de krant Munzur haber en Dersim gemeinde.

Mogen wij de reden weten van jouw  bezoek aan onze openingsavond? Wat waren je observaties?
Natuurlijk. Ik was door kennissen al enige tijd op de hoogte gebracht van een paar van CeMa's werkzaamheden. Al geruime tijd wilde ik jullie activiteiten bezoeken. Ook heb ik bij deze Ali Erenler, die deze avond te gast was, vergezeld en ik heb mensen gezien die ik graag wilde ontmoeten of al langere tijd niet had gezien.
Een ding viel me vooral op; dat ondanks het niet al te druk was, dat de sfeer erg positief was. Ik denk dat het komt, omdat er veel jongeren aanwezig waren. Onze roots die ik in ze zag en de moeite die ze doen om dit te laten voortleven, gaven mij een positieve energie.
In Duitsland komen er honderden, soms wel duizenden bezoekers af op dit soort evenementen. Ondanks de hoge opkomst vind ik het warme gevoel, wat wij in onze taal ?zerewesiye' noemen, niet altijd terug bij die bijeenkomsten. Terwijl dit één van de belangrijkste doel is die wij willen bereiken. Namelijk ruimtes creëren waar mensen liefde, respect, warmte en vriendschap voor elkaar kunnen verstevigen en ontwikkelen. Dit is het meest belangrijke wat we voor Dersim kunnen doen. Kortom, deze avond had een absolute Dersim feeling.

Denk je dat dit soort evenementen werkelijk een positieve invloed hebben op de taal en cultuur?
Absoluut. Iedereen weet, dat we weinig taal en cultuur op schrift hebben staan. Ons schriftelijke geschiedenis is erg schaars. Dit veroorzaakt veel problemen bij velen van ons. Hier is in het verleden al veel over gezegd. Wat we nu moeten doen, is niet meer terugkijken naar wat er is gedaan of gezegd, maar juist vooruit kijken en proberen met een oplossing te komen. Als enige oplossing zie ik, dat we onze schrijfvaardigheid in onze taal of onze kijk hierop moeten ontwikkelen. Hiermee bedoel ik kranten, bladen, televisie, internet, film etc. Eigenlijk alles wat met communicatie te maken heeft. Onze bevolking beheerst over al deze communicatiemogelijkheden. Nu de taak aan ons om ruimtes te creëren waar we dit kunnen inzetten. Deze activiteit die vandaag plaatsvindt, is onderdeel hiervan. Op deze manier zijn alle mensen uit Dersim over ter wereld bereikbaar. Zie deze activiteiten als een stukje vuur. Hoe meer van dit soort activiteiten, des te meer het onze kleine werelden verwarmd en verlicht.

Wat valt je het meest op als je naar het publiek kijkt die vanavond aanwezig is?
Wat me opvalt aan deze avond is dat het publiek verdeeld is over drie verschillende generaties. Er waren niet heel veel ouderen, maar ben toch blij dat deze drie generaties bijeen zijn gebracht. De nieuwe generatie is niet op de hoogte van de ervaringen van de generatie hiervoor. Deze ontbrekende communicatie is de grootste oorzaak voor de leegte die in onze cultuur heerst. Laten we er geen twijfel meer over bestaan dat de oude generatie onze Kirmancki cultuur, geloof en saamhorigheidgevoel als beste vertegenwoordigt. De nieuwe generatie moet voordat het te laat is, door onderlinge contact met elkaar deze cultuur overnemen. Daarom zijn dit soort bijeenkomsten enorm belangrijk. Nergens wordt onze taal zoveel gebruikt als op dit soort bijeenkomsten. Alleen op dit oogpunt is het een positieve bijdrage voor onze taal en cultuur.

Je hebt een schorre stem, hoe komt dit? Wat probeer je mensen duidelijk te maken?
:-)Meestal houd ik me bij dit soort activiteiten bezig met de details. Bijvoorbeeld de omgang tussen mannen en vrouwen, kinderen met hun ouders, jongeren en ouderen, wat er op het podium gebeurt, kortom al het gedrag wat deze mensen op zo'n avond vertonen. Ik stel mezelf ook vragen. Wat verbindt deze mensen met Dersim, waarom zijn ze hier etc. Ik probeer ieder gedrag een betekenis te geven. Vervolgens probeer ik in gesprek te gaan met met deze mensen, om meer over ze te weten te komen. Uiteraard ook om nieuwe mensen te ontmoeten en nieuwe vriendschappen te sluiten.

Wat zou je tot slot nog willen zeggen, heb je een belangrijke tip voor ons?
Ik weet niet wat voor tip ik jullie zou moeten geven, ik geloof dat jullie goed bezig zijn. Als je maar je hart volgt, komt alles uiteindelijk goed. Dat doe ik namelijk ook. Als ik het even niet weet, dan ga ik terug in de tijd en denk aan de momenten die ik tot mijn 11ste levensjaar in mijn dorp heb beleefd. Hierdoor weet ik waar ik vandaan kom, waar ik heen wil, wat ik ben en niet. Ik krijg er een heldere geest en verstand van. Ook geeft het betekenis aan de dingen die ik doe en maakt het de weg naar mijn dromen makkelijker.
In principe zijn we allen een rivier, net als de Munzur, Harçik en Peri. Wij komen allen uit verschillende hoeken en stromen op onze eigen manier, maar dit is niet belangrijk. Wat belangrijk is, is dat we allen naar de zee stromen en uiteindelijk één geheel met elkaar vormen.