Ik mis het uitzicht van Dersim, mijn familie (niet iedereen, enkele) en het meest van al, s'avonds aan de oevers van Munzur, aan een kampvuur met een biertje... Op de achtergrond muziek van Mikail Arslan samengaand met de stroming van Munzur... Ik weet nog heel goed als de dag van vandaag, dat ik op een gegeven moment tijdens een van mijn reizen naar Dersim, gewoon besefte van 'Shit dit moet paradijs zijn...' Bergen, watervallen, natuurpark, Munzur, dennebossen,... Ovacik waar de oorsprong van Munzur ligt, die uitkomt in Eufraat en vandaar naar de Perzische Golf... Toch fascinerend als je erbij stilstaat. Toen ik nog in de lagere school was, leerden we over de Eufraat en Tigris... Over het onstaan van eerste nederzetting van Mesopotamië... En de leerkracht was zeer opgetogen toen hij dit vertelde, hij vond het zo fascinerend over Eufraat en Tigris te vertellen. Ik zei tegen hem gewoontjes van 'Het is niet zo fascinerend zoals u denkt, water is zelfs in de zomer veel te koud om erin te zwemmen en er zit teveel stroom op.

En u wilt ook niet weten hoe het erin de winter aan toe gaat, 3m sneeuw! Dus gelieve de leerlingen geen blaasjes wijs te maken!" Wel hij wist niet wat hij moest antwoorden, en achteraf hoorde hij op een ouderavond van mijn moeder dat we vandaar afkomstig waren. Maar ja als ik nu erover denk, op mijn 23jarige leeftijd, inderdaad het is fascinerend. We moeten waarden hechten aan ons grond dat toebehoort aan ons. Ons grond waarvoor onze grootouders zoveel moeite voor hebben gedaan.

Waarvoor ze hebben gestreden! Als iedereen zou kunnen investeren in zijn streek en belang zou hechten, dan zou er een economische vooruitgang kunen zijn in onze streken. Nu zijn ze geld aan het inzamelen in Europa van Dersimliler om een yufka fabriek te kunnen openen, waar 200 vrouwen tewerk gesteld gaan worden... er is vooruitgang, en dat maakt me gelukkig...

0 Commentaars

Toon/Verberg commentaar formulier

Email Naam		Commentaar kleiner | groter
		Schrijf de volgende tekens Verzenden commentaar