|
Het woord integreren laat me niet los vandaag.
Ik moet er over schrijven, het moet er uit.
Een andere taal, andere mensen, gewoonten, plaatsen , muziek, eten.... .
Integreren, mij thuis voelen in een samenleving.
Integreren, ik geloof niet dat ik daar ooit goed in ben geweest.
Waarom lukt het niet te integreren als het eigenlijk leuk, verruimend en vernieuwend hoort te zijn? Als het eigenlijk betekent: meer keuzes, meer ideeën, meer mogelijkheden, meer jezelf worden...
Steeds meer en meer en meer….
Je thuis voelen en jezelf worden, daar gaat het eigenlijk om.
Maar hoe kan ik mij goed voelen, als mensen mij niet begrijpen? Hoe kan ik mij thuis voelen als iedereen zo anders is? Hoe kan ik mij thuis voelen als mensen mij willen veranderen, als mensen mij uitlachen, als ze niet zien wie ik ben, als ze mij negeren?
Ik ben geboren in België en heb twee lieve Belgische ouders. Als extra duwtje in de rug leerden ze mij mooi Nederlands spreken, en niet het plaatselijke dialect. Ach, ik versta het perfect, maar spreken, het is precies of ik durf het niet. Ik voel me zo onzeker als ik het weer een keertje probeer, het lijkt of ze lachen me uit. Het klinkt ook zo raar, vind ik. Ik spreek de taal niet van mijn ouders en familie, is het daarom dat ik mij zo anders voel?
Als jong meisje leerde ik mijn eerste vriend kennen, gewoon, uit mijn eigen land, uit een ander dorp. Gewoon, een andere Belg dus, net als ik. Het was een andere provincie weliswaar…. Misschien was het daar dat ik me thuis ging voelen….
Hij sprak Nederlands, net als mij. Toch vond zijn familie het nodig om te lachen met mijn taal. Blijkbaar was mijn Nederlands niet zo zuiver als mijn ouders hoopten, want het was met een accent.
Waar was ik terecht gekomen? Het leek wel een andere planeet… .
Andere mensen, andere voeding, gewoonten, ideeën, muziek,……
Tradities hadden ze niet, of toch, maar zo anders….
Ik kon het niet plaatsen, hoe moest ik integreren zonder mijzelf te verliezen, het lukte me niet. Terug in mijn dorpje aanbeland, ging ik op zoek naar een nieuwe job.
Ik kwam in Nederland terecht.
Een ander land, een andere taal, andere voeding, muziek, nieuws, , gespreksonderwerpen,…
Mijn taaltje charmeerde hun zo dat ze niets liever wilden dan dat ik Belgisch spreken bleef.
Ik deed mijn werk graag, maar geloof niet dat ik integreerde. Ik bleef steeds anders dan de anderen…of niet? Door de jaren heen creëerde ik mijn eigen taal: mijn spreektaal, mijn schrijftaal, mijn houding en gebaren. Mijn uitstraling, mijn hart.
Mijn ideeën, mijn waarden, mijn normen, mijn interesses, mijn talenten. Ja, ik ben anders dan alle anderen en ook weer niet…want allen zijn we deel van één geheel, vormen we één ziel, één liefde. Eindelijk!
Ik begrijp hoe het moet.
Ik weet hoe je integreren moet! Ik voel me daar pas thuis, daar waar ik mezelf durf zijn, daar waar ik mezelf accepteer en respecteer…en dat kan overal!
 |
Toon/Verberg commentaar formulier