|
 “Kom op, niets ik kijk wel, ga gewoon mee, je hebt heel de week hard gewerkt, heel de week aan je huis zitten klussen en dan die... wat ontspanning kan je goed gebruiken, ja toch? “Bla bla bla” ging ze door.
Mijn ene oor aan haar gericht, gingen mijn gedachten met me op de loop. Zel u Mar? Ik wist niet eens (weet nog steeds niet) wat deze naam betekende.
Ik dacht aan sentiment, muziek, gevoelens, Kirmancki... het gaat uiteindelijk om Ahmet Aslan en Zelemele, en dat dan op zijn duo ook nog.
“Wat wil je nog meer, je hebt het even moeilijk, je moet gewoon getroost worden” hoorde ik in de verte.
“Oké, oké, je hebt gelijk, ik ga er heen, zie je vanavond” onderbrak ik haar die nog steeds bezig was mij te overtuigen!
Onderweg naar de concertzaal hadden we het over de kenmerken van beide heren als musici.
We speculeerden over de redenen van hun gezamenlijke optreden door te zoeken naar hun overeenkomstige eigenschappen etc.
De conclusie was voor ons erg bevredigend: Twee muzikanten met veel kwaliteit!
Voor de geïnteresseerden wil ik, met alle respect voor beide heren, mijn indruk over hun stijl, hun optreden, hun voorkomen en prestatie hier delen.
Ahmet Aslan (Hemed) Ahmet introduceert zichzelf als “budelae sima, budelae dewres, Hemed”.
Kort vertaald: Hemed, de dwaze.
Ik vond het best passend dat hij zichzelf zo noemde. Ik heb altijd al gedacht dat je Hemed niet kunt zien optreden zonder er kippenvel van te krijgen. Muziek maak je met je hart. Zijn muziek is behalve alles, vooral hartstochtelijk (althans, vind ik). Hij speelt en zingt met zijn hart. Dat merk je meteen aan hem.
Wat zijn muziek betreft, heeft hij de wijsheid van een dwaas. Misschien is dat wat hem onderscheidt van een wijze. Dat hij dus doet wat hij niet laten kan en niet laat wat hij niet doen kan. Zijn muziek is voor sommigen niet langer dan een minuut te beluisteren, maar er zijn zeker duizenden anderen (dwazen), die hem op handen dragen. Dit maakt hem uiteindelijk tot wat hij is. Alleen al om te zien hoe hij zijn geest en lange haren inzet om zijn geluiden te produceren, is het de moeite waard om naar een optreden te gaan.
Het maakte voor mij helemaal niet uit wat Ahmet speelde, wat hij zong. Of hij nu een eigen liedje zong of één van, hem citerende: “de vorige generatie muzikanten onder andere Metin-Kemal Kahraman (niet te vroeg juichen zou ik zeggen) het was allemaal even boeiend.
Dit dus tot afgelopen zaterdag. Zo ongeïnspireerd en nonchalant heb ik hem nog nooit zien optreden. Ik hoop dan ook dat nooit meer te moeten meemaken. Alsof ik er niet genoeg van heb, word ik er simpelweg verdrietig van. Met een houding van: ‘Ik ben Ahmet Aslan, alles wat ik doe is toch wel goed’, zette hij zichzelf zo voor schut, dat ik er bijna medelijden mee begon te krijgen. “Even een grapje maken” is niets voor hem. Hij doet dit niet voorzichtig en let totaal niet op de reactie van het publiek om te zien of het goed of slecht valt. Zijn humor past niet in zijn verhaal.
Natuurlijk was ik er ook niet tevreden mee geweest als hij gedurende het hele concert geen enkel woord naar het publiek toe had gesproken. Het is in ieder geval een goede zaak dat hij een zekere band met zijn publiek probeert op te bouwen. Hier haalt hij toch een deel van zijn inspiratie, dacht ik.
Ok, laat hem maar zijn bek houden en muziek maken. Het viel me mee van hem dat hij toegeeft communicatief niet echt mee te kunnen.
Ik geef toe dat Hemed een interessante persoon is, maar het gaat soms erg ver wat hij allemaal over zichzelf en entourage vertelt. Alsof er zoveel mensen zijn die zich zo druk maken om wat hij allemaal zegt. Laat de muziek nu maar voor zichzelf spreken, daar ben je ongelooflijk goed in. Als je iets wil overbrengen, bereik je daar meer mensen mee dan met wat dan ook.
Van iemand van zijn kaliber mag ik wat meer begrip en professionaliteit verwachten geloof ik. Dat hij wat gegniffel uit de zaal als smoes gebruikt om een minutenlang durende stomme mop te gaan vertellen om zichzelf duidelijk te maken, was volgens mij niet de juiste keuze.
“Ben ik nog in de juiste zaal, of is Hemed ondertussen een cabaretier geworden?” zuchtte de man naast mij.
Zelemele (Mem)
“O heyrane sima, o budelae sima, o kirmanc, u zelemele, o mem”
Drie keer raden… “Dwaas zijn”.
Het lijkt wel of dat de nieuwe trend te begint te worden.
Als het zo doorgaat zal het mij niet verwonderen als straks iedereen elkaar dwaas begint te noemen.
Ooit heb ik zijn muziek beschreven als: “Wellicht reflecteert zijn muziek het landschap en de natuur van Dersim: van woest en ongetemd tot lieflijk en warm, soms eenvoudig en plat, soms ingewikkeld en dynamisch.....wel altijd verrassend.
Als ik dat nu opnieuw zou moeten doen, zou ik precies hetzelfde schrijven, maar met nadruk op de laatste woord...”verrassend”. Verrassend, omdat hij alles behalve conventioneel te werk gaat. Dat was voor hem sowieso al kenmerkend. Mem herken je aan zijn originele zangstijl. Knap hoe hij met zijn stem allerlei trucjes uithaalt, het ongelooflijke snelle passages (vooral bij de liedjes van ene Xemero Areyiz ) die hem zo gemakkelijk afgaan, hoe hij voor de bas, het ritme en de melodie zorgt, was een lust voor ieders oor.
Dat Mem tot het einde van het optreden half gebogen op zijn instrument bleef zitten, leek in eerste instantie iets te veel van het goede. Dit bleek echter een betere keuze te zijn toen hij bij het slotnummer begon te rappen. Dat hij allerlei acrobatische toeren met zijn handen en voeten uithaalt onder het mom van ‘ik maak rap’, is nog geen lust voor het oog, moet ik zeggen. Het lijkt alsof hij een beetje publiciteitsgeil aan het worden is.
Mem, een goede componist en zanger ben je allang, een danser zal je nooit worden vrees ik.
Bovendien, flair en charisma heb je of heb je niet.
Nu ik toch bezig ben, wil ik nog even iets kwijt over de organisators.
Allereerst had ik na de afloop graag voor mezelf duidelijk gemaakt wie zij als organisatie eigenlijk waren, waar ik wat meer informatie over waar zij voor staan etc kon vinden, en wat de boodschap van deze avond was. Dat mijn vriend naast mij geen gelijk had toen hij vlak voor het einde opmerkte: "Het is net alsof ze er al vandoor zijn". Ik had graag de presentator een compliment gegeven voor zijn motiverende openingswoorden, het enthousiasme en het pakkende slot. Niemand is perfect natuurlijk, maar gewoon wat meer moeite zou goed van pas zijn gekomen.
En nu?
Graag had ik dit artikeltje beëindigd met mooiere woorden. Dat het concert van Zel u Mar afgelopen weekend in Tropentheaer een heerlijk concert was. Ook al voor slechts één liedje had ik hun samen op het podium willen zien plaats nemen om te concluderen dat het om een duo ging. Dat door het toevoegen van ieder zijn eigen element er zo nu en dan een paar leuke duetten waren ontstaan die ik wellicht nooit meer zal meemaken. Dat Zel u Mar in een van de mooiste zalen van het land, gevuld met mensen die hun 'trotse zonen' wilde zien, voor vuur en vlam zetten met hun “kwaliteitsmuziek”.
Hopelijk blijkt dat dit maar een incident te zijn en niet de belichaming is van een vormcrisis waarin onze musicus en artiesten de laatste tijden verkeren. Misschien moeten wij ook gewoon toegeven dat wij als geheel een stuk professionaliteit missen en dat we in plaats van excuses zoeken voor de mindere optredens, prestaties even naar onszelf moeten kijken. Op welke gebied dan ook.
Wat er ook gebeurt, in iedere ziel die op die avond aanwezig was, schuilt ook een deel van mijzelf in. Ik moet uiteindelijk leren leven met wat van mij is.
Maar nu eerst even getroost worden!
 |
Toon/Verberg commentaar formulier